Willy Peersman: driekwarteeuw Vigorist in hart en nieren

 

In de nieuwe aflevering van onze reeks ‘leesplezier tijdens lockdown’ laten we iemand aan het woord die het verleden van de club bijzonder goed kent en er ook jarenlang met scherpe pen over heeft geschreven: journalist Willy Peersman, die zich ondanks zijn gezegende leeftijd nog heel helder tal van boeiende anekdotes over de rijke geschiedenis van de club kan herinneren. Met hem hebben we het over gekke owngoals, Eddy Merckx en het ophefmakende bezoek van een Nederlands vedettenensemble.

 

Bedankt Willy om de quarantainekwelling even te vergeten voor een gesprek. We beginnen bij het begin: wat doet een Brusselaar in godsnaam in Hamme en meerbepaald op Vigor?

Het was in 1942 dat voetbal voor de rest van mijn leven een plaats veroverde in mijn jongenshart. Vigor Hamme speelde toen in een oorlogscompetitie een vooraanstaande rol dankzij een gulle voorzitter Van der Lelie, de baas van ‘de Lys’, op dat moment de grootste werkverschaffer van de gemeente. Vanaf het eerste moment – een wedstrijd tegen Stade Nijvel – was ik zeer onder de indruk van het grote speelveld van Hamme en de tribune met de houten zitbanken uit 1926. Samen met een grote Albert De Bruyne, die later naar de hoofdstad verkaste om daar in het Drie Lindenstadion te gaan spelen voor Racing Brussel en het tot ‘B-international’ bracht, was Felix Peersman als ‘half back’ een van de sterkhouders in die tijd. Hij was de jongste broer van mijn vader en werd als voetballende oom mijn idool. Wanneer hij op bezoek kwam en op de koer achter onze woning bereid was om met mij een balletje te trappen, kon mijn dag niet meer stuk. Een van zijn beste vrienden was Hector De Malsche uit buurgemeente Sombeke, in de ploeg een van gestalte niet zo grote maar pittige en snelle verdediger. Beide vrienden zouden later trouwen met de twee dochters van het sportcafé van Benne Stoop aan het Tweebruggenplein. Jeanne, de oudste, was er vlugger bij dan haar veel jongere zus Lucienne die moest wachten tot haar 18de verjaardag om dan in het huwelijksbootje te stappen met haar intussen 35 jaar geworden Felix. Die werd postmeester in St. Amands aan de Schelde en het was gedaan met voetballen. Wel hebben zijn zoontjes Jan en Noël nog een tijdje voetbalschool gelopen bij Vigor in Hamme, maar zijn daar niet doorgegroeid zoals hun kozijn Eddy De Malsche, zoon van Hector. Noël van mijn nonkel Felix werd wel een klasse-voetballer die ik voor FC Boom in het Dudenpark nog heb zien spelen tegen Union St. Gillis in Tweede nationale, en later vaker voor SV Bornem waar hij aanvoerder is geweest.

Vigor Hamme

(Foto: ploeg uit de vroege jaren 30, met onder meer Albert De Bruyne, Felix Peersman, Omer Colman en doelman Van Twembeke, alias ‘Stant den bakker’)

Om mijn verhaal over de familieband met het voetbal en Vigor af te ronden, moet ik in de eerste plaats vermelden dat mijn kozijn Hugo Peersman, die eind vorig jaar overleed, jarenlang voorzitter is geweest van onze club en zich als radioloog gebogen heeft over vele voetballersknieën. Zijn oudste zoon Geert is orthopedisch chirurg in het Stuyvenbergh-gasthuis in Antwerpen en clubdokter van de RAFC. Hugo’s jongste zoon Arne, de meest verknochte Vigor-supporter van het gezin, ging van bij de Hamse jeugd recreatief voetballen bij WS Sombeke, een dorpsclub die is opgericht door twee van mijn ooms langs moederskant. Maar wie ik hier ook niet mag vergeten is Ann Peersman, de jongste dochter van Felix en Lucienne, die een pioniersrol heeft vervuld in het regionaal vrouwenvoetbal. Zij was jaren actief bij het toen gereputeerde Asse ter Heide. Wie hier evenwel een eresaluut verdient, is haar zus Leen die er alles aan doet om de familie Peersman bijeen te houden en als tante Leen op handen wordt gedragen door nichtjes en neven en hun nakomelingen. Zelf prijs ik mij gelukkig dat zij in mijn eenzame oude dag de rol van beschermengel op zich heeft genomen.

Voetbal werd vroeger op een andere manier beleefd dan nu. Vigor Hamme, dat stond voor een telkens terugkerende volkstoeloop en veel ambiance, niet?

Na de bevrijding en tot in de jaren ‘60 was een voetbalwedstrijd in Hamme telkens een gebeurtenis waar veel volk op afkwam. Hoofdzakelijk met de fiets, ook uit de wijde omtrek. Werd er gewonnen dan was het achteraf feest, maar na afloop van een verloren wedstrijd duurde het niet lang of spelers en de echte supporters maakten het tussen pot en pint toch nog altijd gezellig. Op het ‘Een volgende keer beter’ volgde steevast een nieuw rondje. Niet te verwonderen met in die tijd zeven tot acht Hammenaars in de ploeg en een supportersschare van gemiddeld 2.000 mensen, meestal mannen.

Tijdens de oorlogsjaren en in de eerste jaren na de Bevrijding waren er soms tot dubbel zoveel, in feite meer dan voor de toenmalige accommodatie wenselijk was. Filmbeelden met toeschouwers tot dicht bij de zij- en doellijnen zijn daarvan het bewijs. Toeters en bellen, gezangen en gefluit, gejuich en gehoon, de beleving was spontaan en compleet. Volks in vergelijking met de succesvolle chique Paastornooien van de Antwerpse Entente in de jaren ‘50. Een en ander had te maken met het feit dat er voor voetbal geen concurrentie was. Van voetbal op televisie was nog geen sprake en op de radio waren er alleen reportages van wedstrijden op het hoogste niveau. De uitslagen daarentegen van de wedstrijden in alle nationale reeksen werden om 17.45 uur in de kantine beluisterd en genoteerd.

VW 1973-1974

(Foto: ploeg uit 1973-1974, bron: "75 jaar Vigor Wuitens Hamme" van Hugo De Looze)

Voor een geladen sfeer zorgde een op de spits gedreven rivaliteit tussen clubs uit de regio, het DDS-gebied van Dender, Durme en Schelde met aan de rand ervan het van een oever of kaai verstoken Sint-Niklaas. Met Eendracht Aalst ten tijde van Voogt en Vander Elst, Sportkring Sint-Niklaas met de gebroeders Van Steenlandt, de KAV Dendermonde, Lokeren, Zele…

Met de aanvankelijk nog bescheiden maar al snel in belang toenemende factor geld is het voetbal en de beleving ervan in het spoor van de toenemende welvaart, de commerciële toer opgegaan. Makelaars deden hun intrede, spelers werden gekocht en verkocht. Clubliefde, ooit een teken van verbondenheid en een van pijlers van een lokale voetbalvereniging, is op enkele uitzonderingen na ook in het amateurvoetbal een loos begrip geworden. Als ik terugdenk aan Etienne en Dirk Van Buyten, zoon en kleinzoon van huisbewaarder, terreinverzorger, toparbiter en talentscout avant la lettre Louis, die elk meer dan vierhonderd wedstrijden hebben gespeeld in het fanion-elftal, kan ik vandaag alleen nog maar veel respect opbrengen voor vader en zoon Vergeylen.

De grote Hagi zou ooit nog op VW gespeeld hebben met de (sterke) nationale militairen van Roemenië, maar dat konden we niet bevestigen. Wel heb jij nog weet van een wel zeer spraakmakende ploeg die kwam sparren in Hamme?

Weinigen weten het nog, maar Vigor heeft door bemiddeling van voorzitter-sponsor Van der Lelie een vriendenmatch gespeeld tegen, jawel, Feyenoord! De spelers (onder wie de fameuze winger Kees Rijvers) waren met de trein vanuit Rotterdam naar Hamme gekomen. Een bende snotneuzen (ik was er bij) stond hen bij aankomst op te wachten en er werd gevochten om het valiesje van die voetballers te mogen dragen! Van het ‘Statieplein’ ging iedereen te voet naar ‘het plein’. Onvergetelijk, al denk ik dat Vigor de partij verloor. Wat ik niet wilde onthouden en daarom wellicht ook niet weer weet.

In de duizenden wedstrijden die je hebt bijgewoond zijn er zeker nog een aantal bekende namen die je zijn bijgebleven?

Van blauw-witte tot blauw-zwarte Vigor-spelers die op mij een grote indruk hebben gemaakt moet ik er toch een aantal citeren. Om te beginnen enkele ploegmaats van Felix Peersman en Hector De Malsche, met name Louis De Becker, de gebroeders Robert en Omer Colman, Nest Coppieters en Charles Salembier, een toen voor mij als kind intrigerende naam. Onvergetelijk voor al wie hem ooit met zijn legendarische bruggetjes zag dribbelen, was André Van den Broeck, die net als De Bruyne in het nationaal B-elftal heeft gespeeld. Ik was kwaad toen André aan het eind van zijn voetballoopbaan Vigor verliet om voor SK Zele te gaan spelen. Met ontzag keek ik naar Roger Pieters, een reus van een middenvelder en één van de tien zonen in een gezin uit Zele Durme dat buiten het seizoen met vader in het doel als kermisattractie een galawedstrijd speelde. Ik denk ook aan de doelmannen Van Twembeke en Bostoen. In een latere periode wisselde ik met de rust van plaats om van achter de doelen een fenomeen als Miel Herreman tweemaal van heel dicht bij te zien scoren. Ooit op een winterse zondagnamiddag scoorde hij 8 van de 9 doelpunten waarmee een machteloos SV Nielse naar huis werd gespeeld. Na Miel kwamen Tony en André die te goed waren om in Hamme te blijven. Indrukwekkende karaktervoetballers die Vigor een lange loopbaan trouw zijn gebleven en in mijn herinnering een vaste plaats hebben zijn Freddy Vercammen en Rudi Van Bossche. En een speler uit een recent verleden die in Hamme voor zijn tomeloze inzet, hij was iedere wedstrijd goed voor twee, volgens mij een monument had mogen krijgen, is Ludwin Van Nieuwenhuyze. In Waregem waar hij nadien de sterkhouder van Zulte Waregem is geworden, zal men mij niet tegenspreken.

Kun je een aantal onvergetelijke wedstrijden noemen?

Wedstrijden die mij tot mijn laatste dag zullen bijblijven zijn talrijk en hebben zich afgespeeld op alle niveaus, van provinciaal tot Tweede Nationale in competitie en tot bekerwedstrijden tegen gerenommeerde eersteklassers. Denk maar aan de bekeruitsluiting van SC Charleroi op eigen Mambourg, aan de met 0-8 verloren thuiswedstrijd tegen de SC Anderlecht met de broers-doelmannen De Wilde tegenover elkaar, met een sportieve revanche in Anderlecht waar de match eindigde op 1-1. Veel langer geleden is er de thuis op een koude winterdag met 1-0 gewonnen bekerwedstrijd tegen toenmalig eersteklasser Patria Tongeren met Jef Vliers, topscorer en international, bij de bezoekers in de spits! Supporters van de 21ste eeuw zullen ongetwijfeld ook terugdenken aan de sensationele bekeruitschakeling van Lierse met Bob Peeters in een van zijn laatste wedstrijden als speler.

Beker RSCA - VW

(Foto: bekerduel van VW Hamme op RSC Anderlecht, op 24 november 2007)

Ik herinner mij ook nog de strafste owngoal ooit in Hamme gezien. In een derby op het scherp van de snee met Sportkring St. Niklaas was het op luttele minuten van het einde na een spannende gelijk opgaande match 1-1. Beide ploegen wilden winnen en zo gebeurde dat, na een ultieme Vigoraanval die niet het zo betrachte doelpunt had opgeleverd, de bezoekende doelman Pé Van Driessche zo gehaast was om met een krachtige verre uittrap zelf nog een aanval op gang te brengen, de bal niet verder geraakte dan de rug van een ploegmaat- verdediger met het gevolg dat die in eigen doel tegen het net lag. Ik met mijn fiets naar Elversele om mijn nonkel Felix die met griep was thuisgebleven met die blijde boodschap te gaan opmonteren. Onderweg passeerden mij supporters van de Sportkring met onder hun snelbinders stukken van kachelbuizen die Hammenaars naar Sint-Niklaas hadden meegegeven.

Een andere straffe match enkele tientallen jaren later speelde zich af, in 1981 op het Breeven tegen Bornem. Een wedstrijd die garant stond voor spanning omdat hij al vooraf was gespeeld op de Boelwerf in Temse waar supporters van zowel Bornem als Hamme als werkmakkers (niet altijd) aan de slag waren. Met Eddy De Malsche, zelf aan de slag op de scheepsbouwwerf, en Noël Peersman stonden twee kozijns tegenover elkaar. Wie zich dankzij een die dag sublieme aangever als Robby Smet overtrof was Eddy die in de door Vigor met 2-5 gewonnen wedstrijd een hattrick lukte! Voor mij was die wedstrijd een van de strafste ik ooit van onze blauw-zwarten heb gezien. Een van mijn ooms-supporters die op dat moment in het ziekenhuis lag en bij wie ik op mijn terugweg naar huis verslag ging uitbrengen kon zijn oren niet geloven en was tot verbazing van de langskomende chirurg op slag haast miraculeus veel beter.

Niet minder spectaculair was een ‘recentere’ wedstrijd die in 2008 op het einde van het seizoen voor het behoud in Tweede Nationale werd gespeeld in het Dudenpark tegen Union St. Gillis met de niet lang voordien van Club Brugge overgekomen stormram Buelens die in de heenwedstrijd in Hamme Vigor op zijn eentje in het verlies had gespeeld. De daar met afgetekende cijfers gewonnen cruciale wedstrijd, doelpunten van Steve De Ridder meen ik mij te herinneren, was mede te danken aan de Turkse trainer-tovenaar Fuat Capa op wie voor de ‘operatie redding’ een beroep was gedaan toen hij van bij Gençlerbiriligi naar België was teruggekeerd. Ik ben er zeker van dat Vigor in 2009 niet uit Tweede Nationale zou zijn gezakt indien Fuat was gebleven in de plaats van over de grens voor MVV te gaan werken.

Steve De Ridder

(Foto: interview van TV Oost met een piepjonge De Ridder uit 2007)

Iedere supporter van oud tot jong zal nu zelf ook wel beginnen denken aan een match die voor hem of haar onvergetelijk is, maar het zou mij verbazen indien niet iedereen het eens mocht zijn met mijn verwijzing naar het voor onze club glorierijk moment van de eindronde in 2006 voor een ticket naar de hoogste afdeling. Ik heb het over de avondwedstrijd tegen het door Peter Maes gecoachte Verbroedering Geel op bezoek bij het door Rudi Verkempinck getrainde Hamse dreamteam met o.a. Nico Baert, Tim Koppen, Marko Petrovic, Tim Reigel, Jonathan Butera, Bartje Goossens, Koen Versyp en Tom Van Hyfte.

Jonathan Butera

(Foto: Jonathan Butera wordt in de bloemetjes gezet in 2008)

Voor wat er zich na de slotminuut waarin Vigor de winning goal had gescoord, aan euforische taferelen heeft afgespeeld heb ik geen woorden, en over een toen wild om zich heen schoppende Peter Maes wordt beter zedig gezwegen. Iedereen weet nog dat het uiteindelijk Lierse is geweest dat het ticket binnenhaalde, maar wat ik nog wil aanstippen is dat Hamme in die play offs Lierse voordien voor liefst 4.200 toeschouwers met 2-0 had geklopt.

Met welke spelers had je een goed persoonlijk contact?

Toen ik als jong gepensioneerde, dat is nu net 25 jaar geleden, wat meer tijd had om bij gelegenheid ook al eens iets over voetbal te schrijven, heb ik geleidelijk aan enkele goede contacten gehad met spelers met wie het, zoals men dat zegt, klikte. Ik heb hun namen niet in een adressenboekje staan maar nu je mij die vraag stelt denk ik spontaan aan de gevoelsmens en balvaste target-spits Stijn De Wilde met wie ik vooral tijdens zijn aanslepende blessurelast fijne gesprekken heb gehad. Ik denk ook aan de intelligente Thomas De Meyer, die mij nooit scheef heeft bekeken als ik hem na een verloren uitwedstrijd om zijn mening vroeg. Wie ik mij van vroeger herinner is Wies Bouwens, een voetballer die talent aan karakter paarde. Recent dan weer denk ik aan de van oorsprong Brusselse Marokkaan die ik met spijt zag vertrekken om bij Temse het spel en het goed weer te gaan maken, maar hoe is zijn naam nu ook al weer? [N.v.d.r.: dat moet Rachid Allachi zijn] Het probleem van oude mensen met een voor de rest voortreffelijk geheugen, zijn helaas de namen. Een begaafde voetbalspeler en tegelijk een zeer beleefde jongen. Wie ik mij dan weer wel bij naam herinner is de onvermoeibare zwoeger Arne Ivens met wie ik vorig seizoen na zijn laatste match nog een leuke babbel heb gehad over Vigor en zijn vorige club SV Bornem.

Thomas De Meyer tijdens Union-VW in 2007

(Foto: Thomas 'Rambo' De Meyer tijdens de wedstrijd op Union in 2007)

Toch nog even terug naar een ver verleden voor een anekdote over een bijzonder persoonlijk contact, als ik mag. Over Leonard Brondeel dan. Wie herinnert zich nog dat lichtgewicht met zijn fonkelende zwarte oogjes en snelle beentjes? Ik was 16 en schreef een stukje over hem dat ik ongevraagd inzond naar Durmeklokken, het plaatselijk weekblad. Het stuntelig artikeltje werd prompt gepubliceerd. Omdat ik in die tijd een vaste staanplaats had aan de middenlijn tegenover de tribune, kwam Leonard mij bij de eerstvolgende thuiswedstrijd aan de rust een hand geven en bedeesd bedanken. Een verhaaltje dat over de sympathieke volksjongen Leonard de ronde deed, is dat hij met opgespaarde wedstrijdpremies en hulp van enkele supporters een Vespa had gekocht die hem zo dierbaar was dat hij die ’s nachts op een matje stalde bij zijn bed.

En een laatste met weemoed? Clement De Bondt, een veelbelovende jonge voetballer die in het toenmalig WM-systeem [N.v.d.r.: door Arsenal bedachte formatie uit de jaren 20 met linies die een W en een M onder elkaar vormen] op 18-jarige leeftijd als stopper debuteerde, was mijn beste vriend. Kort nadien, in zijn eerstejaars Wiskunde aan de RUG, werd hij getroffen door een hersentumor. Hij was sterk en overleefde een ingewikkelde operatie in het instituut Bunge. Nadien werd hij nog nabehandeld in een gespecialiseerde kliniek in Duitsland, maar twee jaar later overleed hij. Ik zal hem nooit vergeten.

En welke trainers maakten indruk op jou?

In haar ruim honderd jaar geschiedenis heeft Vigor allerhande oefenmeesters gehad. Gewezen topvoetballers, jonge voetbalkenners met vernieuwende ideeën – wie weet nog dat Philippe Clement bij Vigor stage liep voor het behalen van zijn trainersdiploma? – maar ook miskleunen die een groot gedacht hadden van zichzelf maar er weinig van terecht brachten. Een gaan en komen van meerdere trainers/coaches is altijd een kwalijke zaak voor een ploeg met jonge voetballers die dan aan zichzelf beginnen te twijfelen. Grote namen die ik mij herinner zijn Martin Lippens, gewezen ‘international’ en aanvoerder van Anderlecht, Bert De Cleyn, een icoon van Malinois en het Belgisch voetbal, en Ward Beyers van de RAFC. Tijdens de oorlog werkte de club zelfs met een Oostenrijkse gewezen profvoetballer. Maar in de naoorlogse geschiedenis van de club mag ik niet nalaten te wijzen op de grote verdienste van trainers met een lange staat van dienst: een Willy Meersman en meer nog kampioenenmaker Daniël De Paepe die als doelman, trainer en als manager meer respect verdient dan hem bij zijn afscheid te beurt is gevallen. Ik ben niet ingewijd in de geheimen van de club maar in mijn ogen is Daniël iemand die zich jaar na jaar in goede en kwade tijden voor de club bij manier van spreken dag en nacht heeft ingezet.

Afscheid Willy Meersman 1983

(Foto: afscheid van Willy Meersman en viering 75-jarig bestaan in 1983 fragment uit De Voorpost)

Wat waren de grootste teleurstellingen?

Het leven van een vereniging verschilt niet veel van dat van een mens. Het is een opeenvolging van ups en downs vaak van ongelijke duur. De donkerste periode die ik naar mijn gevoel heb meegemaakt, situeer ik kort na de fusie met de Jonge Wuitens in 1973. Ik verwachtte mij aan een nieuw elan maar dat viel fameus tegen. De Vigor Wuitens Hamme degradeerde van Derde Nationale naar Bevordering en een seizoen later zelfs naar Eerste Provinciale. Een uitwedstrijd die ik mij uit die tijd zeer goed herinner is een verloren duel bij Geraardsbergen, met Ferdinand Peersman als aanvalsleider. Diezelfde kozijn had het jaar voordien nog als profwielrenner de Vuelta gereden en had aan het eind ervan op de piste in Madrid als rode lantaarn een ereronde mogen rijden samen met zijn landgenoot en eindoverwinnaar Eddy Merckx!

Wat zijn tot slot je verwachtingen voor de toekomst?

Wat ik op het einde van mijn lange leven nog verwacht, of juister waar ik nog naar durf uitkijken, is dat het jonge team van vandaag zich volgend seizoen in Derde Amateur ontbolstert tot een beloftevolle ploeg die onder een kundige leiding gestaag zal timmeren aan een weg die na twee seizoenen degradatie de supporters weer uitzicht biedt op een terugkeer naar hogerop. De ambitie hoeft zeker niet te stoppen bij Tweede Amateur. Een traditieclub met een roemrijk verleden als Vigor Wuitens Hamme beschikt over de accommodatie en een glorierijk verleden om mee te draaien op het hoogst haalbare niveau, dat van Eerste!

Bedankt Willy voor deze ‘trip down memory lane’. Even terugkijken naar de vele momenten die blauw-zwart zo bijzonder maken is beslist de moeite waard. Het is tevens een klein eerbetoon aan de vele, vaak ten onrechte vergeten spelers die in de voorbije 112 jaar het beste van zichzelf hebben gegeven voor de club. We hopen je snel terug te mogen verwelkomen aan de zijlijn, blijf intussen gezond!

P.S. Dank ook aan Etienne D’Hooge voor de mooie archieffoto’s!

 
(VWatcher)